czwartek, 12 listopad 2015 08:15

Pierwsza wizyta dziecka u psychologa

Napisane przez
Oceń ten artykuł
(0 głosów)

Autor: Katarzyna Wozinska

Co powiedzieć dziecku?

Prawdę - w strawny dla dziecka sposób. Prawda natomiast wygląda tak, że zgłosiłeś się do psychologa, bo jesteś rodzicem i chcesz postąpić najlepiej jak potrafisz w sytuacji, w jakiej się znaleźliście jako rodzina. Czy chodzi o strach, złość, brak współpracy ze strony dziecka, czy o cokolwiek innego – decyzja była Twoja. Dobrze jest dziecku o tym właśnie powiedzieć: „martwię się…”, „nie chcę, żeby…”, „bardzo chcę, by w naszej rodzinie…”  - a więc - „poprosiłem o pomoc…”, „zapisałam się do…”, „porozmawiałam z panią, która…”. Weź na siebie tę decyzję. Teraz psycholog zaprasza też dziecko, żeby lepiej je poznać.

Moje dziecko nie wie, ko to psycholog – i co teraz?

 

 

 

 

Psycholog to osoba, która pomaga dzieciom i ich rodzicom, gdy mają problem. Niektórzy za dużo się smucą, inni za dużo złoszczą. Znamy ludzi, którzy za bardzo boją się rzeczy, które nie są straszne. Niektórzy za mocno się wstydzą. Są ludzie, którzy cieszą się za mocno – na przykład wtedy, gdy inni wcale się nie cieszą… Psycholog pomaga rodzinom mniej się kłócić i lepiej spędzać czas. Czasami pomaga też w nauce lub radzić sobie w szkole.
[różne warianty tego wyjaśnienia bardzo sprawdzają się w praktyce].

Czego się spodziewać?

Większość dzieci reaguje na wizytę bardzo pozytywnie, a na pewno o wiele mniej stresuje ona dzieci niż ich rodziców. Jeśli dziecko będzie rozluźnione i chętne do rozmowy oraz zabawy, psycholog postara się przeprowadzić badanie psychologiczne (diagnostyczne – tzn. będzie szukał przyczyn problemu, z którym się zgłosiliście oraz będzie starał się poznać punkt widzenia dziecka). Psycholog sam oceni w bezpośrednim kontakcie z dzieckiem, na co jest ono gotowe. Jeśli uzna, że dziecko jest spięte i nie ma ochoty poruszać trudnych tematów, psycholog postawi na zbudowanie z dzieckiem relacji i oswojenie go z sytuacją. Możesz mieć wtedy wrażenie, że nie dzieje się nic istotnego – przeciwnie! Bez dobrej relacji nie uda się ani diagnoza, ani późniejsza terapia.

Jak to będzie wyglądało?

Na początku badania psycholog będzie chciał zobaczyć, jak samo dziecko mu się przedstawi i jak opowie o sobie. Ogólnie, będzie starał się stworzyć dziecku możliwość i miejsce do tego, by pokazało, jak widzi świat (swoją sytuację rodzinną, szkolną, siebie itp.). Dzieci o wiele lepiej reagują na zabawowe formy przeprowadzania badania, więc raczej nie spodziewaj się siedzenia na fotelach i rozmowy. Mogą pojawić się obrazki, komiksy, historyjki, karteczki do segregowania; dziecko może rysować, układać figurki, klocki, bawić się domkami… Nie  obawiaj się, że psycholog wyciągnie przesadne wnioski z rysunku czy jakiejś wypowiedzi dziecka – dobry specjalista umie odsiać to, co istotne i niczego nie wyrywa z kontekstu.

Jak mam się zachowywać?

Postaraj się nie ustalać z dzieckiem, co ma mówić u psychologa. W trakcie wizyty psycholog zdecyduje, czy będziesz razem z dzieckiem podczas spotkania – często po prostu zapyta o to samo dziecko. Z zasady nie zmuszamy dzieci do pozostania z obcą panią/panem, jeśli nie są na to gotowe. Jeśli zostaniesz razem z nim – zrób mu miejsce, tzn. nie odpowiadaj za dziecko, nie dawaj dodatkowych instrukcji dziecku, nie upominaj go (np. by siedziało porządnie, nie marnowało kartek itp.), chyba że specjalista poprosi Cię o interwencję. Jeśli Twoje dziecko będzie zachowywać się dziwnie, niegrzecznie itp. – nie przejmuj się nadmiernie. Każde zachowanie jest cenną informacją dla psychologa. Poza tym bądź po prostu sobą.

Dlaczego ta pani pyta, czemu tu jesteśmy? Przecież już to mówiłam/em…

To nie zanik pamięci – specjalista chce dowiedzieć się, o czym zostało poinformowane dziecko, co z tego zrozumiało i jak w tej chwili to widzi. Dowie się też, czy rozmawialiście o wizycie w domu. Prawdopodobnie będzie chciał też się dowiedzieć, czy dziecko wie, do kogo przyszło i czym zajmuje się psycholog (np. by wyprostować niezdrowe przekonania w rodzaju „psycholog zajmuje się psycholami”, jakie czasem słyszymy od wystraszonych dzieci w gabinecie). Poza tym dotychczas odbyła się co najwyżej rozmowa między dorosłymi (psycholog – rodzice), a teraz wciągamy do niej samo dziecko i jest to rodzaj nowego otwarcia. Jest ono tu po raz pierwszy, stąd pytanie, co Was do psychologa sprowadza.

Dlaczego ta pani zachowuje się tak dziwnie?

Dziwnie – to znaczy żartuje, rysuje, układa klocki, rozmawia o rzeczach, które nie wydają się istotne itp. Może nawet leży na dywanie lub zamiast siedzieć profesjonalnie na krześle – rozkłada się na pufie. Tak – psycholog dziecięcy ma szczególne zadanie: poznać punkt widzenia dziecka (czasem bardzo małego), oswoić się z nim, zbudować relację, która pozwoli rozwiązać problemy. Do tak szczególnego zadania środki muszą być równie szczególne i na poziomie uczestnika diagnozy, a więc czasem wyglądają, jakby sam psycholog był dzieckiem. Wszystko to są jednak narzędzia pracy – i to narzędzia bardzo skuteczne. Możesz być pewien, że podczas rozmowy z samymi rodzicami psycholog wróci do  dorosłej „normy”. Jeśli ciekawi Cię, dlaczego psycholog dobrał takie, a nie inne metody lub masz wątpliwości – pytaj.


Powrót do strony głównej bloga

Czytany 3183 razy Ostatnio zmieniany czwartek, 02 czerwiec 2016 13:53

Skomentuj

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.